Bemidji

Finishen in Bemidji

Het eerste weekend van april 2009. Het is zondagmiddag. We rijden over highway 64 van Bemidji (noord Minnesota) terug naar huis, naar Minneapolis over een afstand van zo’n 350 km. De zon schijnt volop en wordt niet altijd gehinderd door wolken. De wind is stevig en blaast om onze auto en probeert door de kieren van de 17 jaar oude Buick naar binnen te komen. Het landschap van Minnesota is afwisselend, maar vooral uitgestrekt. Wat een ruimte! Wat is Nederland dan klein, vooral als je beseft dat ons kikkerlandje 5 keer in Minnesota past. En wat is Nederland dan vol, want in Minnesota wonen ‘slechts’ 5 miljoen mensen, waarvan 70% in de grote steden. In de metropool Minneapolis-StPaul wonen bijna 3 miljoen inwoners. Minnesota heeft een bevolkingsdichtheid van 22 inwoners per km2 terwijl Nederland 400 inwoners per km2 telt. Wat een ruime leegte!

De leegte van het land heeft een schoonheid, die moeilijk te omschrijven valt. Het is niet zo indrukwekkend als een berglandschap met grillige contouren. Soms is het landschap vlak en kaal, veel berkebomen en in deze tijd van het jaar alleen nog maar de groene naaldbomen. Sommige delen zien er levenloos en zwart uit, omdat er een brand heeft gewoed, maar dan ineens weer bosrijk en heuvelachtig en zie je meren en rivieren in overvloed in de staat van de 10.000 meren zoals Minnesota ook genoemd wordt. Ook zien we nog veel plekken waar sneeuw ligt, maar naar mate we zuidelijker rijden verdwijnt de sneeuw die in dezelfde week is gevallen. De wegen zijn soms kaarsrecht en veel verkeer kom je niet tegen. Bij sommige kruispunten op highway 64 passeren we een kerk, een begraafplaats, een paar huizen en een benzinepomp. Kleine nederzettingen met een naam, maar niet terug te vinden op de kaart. Dat hier mensen wonen, werken en leven...... hier in het noorden is het leven anders. Dit is óók wel een beetje wat ik me voorstelde van de VS.

Te gast

In Bemidji waren we voor de tweede keer. Bemidji is een kleine provinciestad bijna even groot als Bennekom. De stad heeft toch wel een ‘technical college’ en een ‘university’ en verder alle voorzieningen die je in een stad aantreft. We brachten een bezoek aan een bevriend echtpaar, die we hebben leren kennen toen we in november met 8 mensen te gast waren bij Mount Zion Church. Dit echtpaar voelde zich vereerd om een Nederlands echtpaar te gast te hebben en wij voelden ons vereerd om bij hun te zijn als eerste gasten die daar logeerden. Het huis, waar ze nog niet zo lang in woonden, was helemaal zelf gebouwd en van vele gemakken voorzien. Wat een gave om dit te kunnen! Net als het eerste bezoek hadden we veel tijd om te praten en ons leven met de Heer te delen en met elkaar te bidden. Dat was goed! We ervaren het als bijzonder om open met elkaar te praten. Over dat wat God doet in je leven, je getuigenis te geven, maar ook je moeites en problemen met elkaar te delen. Dat hebben we hier wel geleerd en dat is een enorme verrijking. Bovendien is het een (ver)bindende factor met je broeders en zusters, die weet hebben van dat wat je dwars zit, waar je gebed voor nodig hebt, waar je blij en dankbaar voor bent, waar je vragen liggen. Je bent aan elkaar gegeven om te bemoedigen, een spiegel voor te houden, samen te strijden om heilig te leven, voor elkaar te bidden en voor elkaar door het vuur te gaan.

Mount Zion

Zondag zijn we naar de kerk gegaan. Mount Zion Church is een zgn. ‘non-denominational church’ en je kunt het wel vergelijken met een zelfstandige evangeliegemeente in Nederland. Voorganger daar is Steve Thompson en hem hadden we ook al eerder ontmoet. Een man vol liefde en vuur voor de Heer, net zoals zijn vrouw Candy. De begroeting was dan ook weer hartelijk, zoals we van hen en van veel Amerikanen gewend zijn. We mochten ook de gastvrijheid van de andere gemeenteleden ervaren en ontvangen. Deze kleine gemeente (van minder dan honderd leden) heeft destijds een leegstaand schoolgebouw gekocht en de gymzaal is permanent ingericht als kerkzaal. Er hangen daar prachtige vaandels met prachtige teksten en afbeeldingen en symboliek.
Het bijzondere was dat de preek een prachtige bevestiging was van waar we over gesproken hadden met het bevriende echtpaar. Bovendien voelden wij ons ook bevestigd door de Heer in ons zijn hier in de VS. God sprak heel duidelijk tot ons hart en we voelden ons enorm opgebouwd en bemoedigd. Steve sprak over goed eindigen. Het gaat niet om de start, maar over hoe je eindigd wat zal worden herinnerd. Wij zullen als Gods kinderen goed eindigen omdat Jezus goed eindigde. Het gaat om doorzettingsvermogen en volharden tot het einde. En Jezus zelf wil dit in ons bewerken door de werking van de Heilige Geest.
Sleuteltekst was Hebreëen 12: 1b, 2: “let us run with perseverance the race marked out for us. Let us fix our eyes on Jesus, the author and perfecter of our faith, who for the joy set before him endured the cross, scorning its shame, and sat down at the right hand of the throne of God”. Deze tekst was ook op een vaandel voorin de kerk gezet. Een wit vaandel met een rood kruis en de tekst in het kruis gezet. Zo konden we onze blik gericht houden op het rode kruis, welke ons wijst op de grondlegger en voltooier van ons geloof: Jezus Christus. Met zijn bloed heeft Hij de goede boodschap geschreven in onze harten en ons rein en zuiver gemaakt als witte sneeuw.
Steve sprak vervolgens over het feit dat het in het leven niet gaat of we succesvol zijn. Het gaat erom dat we trouw zijn. Trouw in het gehoorzaam zijn aan onze Heer. Trouw zijn in onze dagelijkse overgave. Velen van ons denken dat succes de meetlat is voor ons leven. We kijken naar ons leven op bepaalde momenten of kijken terug naar bepaalde jaren van ons leven. We meten ons leven af door één of andere menselijke maatstaf van succes. Jezus zag er niet echt succesvol uit, maar daarom stelde Hij zijn vertrouwen in gehoorzaam zijn aan zijn Vader.
Gehoorzaamheid en trouw zijn direct aan elkaar gerelateerd. Als christenen moeten we besluiten om trouw te zijn en niet succesvol. Trouw heeft meer te doen met ‘zijn’ dan met ‘doen’. Trouw is een deel van Gods karakter en mag ook in ons leven groeien.
Talent hebben is mooi, maar getrouwheid is beter. God gebruikt een trouwe dienaar eerst voordat hij een getalenteerde dienaar gebruikt. Getalenteerde mensen heb ik zien komen en gaan. Trouwe mensen komen en dienen. Talent hebben kan ons richten op resultaat, succes en dat wat we hebben bewerkstelligd volgens menselijke maatstaven. Trouw en getrouwheid vertrouwt het verzoek van de ander en richt de aandacht op gehoorzaamheid en niet op resultaat en succes. Geloof speelt daarin ook een essentiële rol. Vooral in het engels komt dit naar voren m.b.t. de woorden geloof en trouw: faith en faithfulness.
Ons leven mogen we toevertrouwen aan Hem die genoemd word de Amen, de trouwe en betrouwbare getuige, het begin van Gods schepping. Hij is het begin en het einde en Hij zal het werk dat Hij in ons begon ook voleindigen.

Deze woorden waren als een zalving voor ons hart en voor ons zicht op onze tijd hier in Minneapolis. Trouw hier elke week de diensten vieren. Er zijn voor de mensen die hier in huis wonen en/of betrokken zijn bij de gemeenschap, maar ook mensen die regelmatig de bijeenkomsten van de Coming King fellowship bezoeken of wie er dan ook in Huize Kyle langskomt. Of die mensen die we zelf leren kennen, zoals de mensen van Mount Zion Church in Bemidji. Na de dienst nog even uitwaaien in Bemidji zelf en nog wat laatste woorden wisselen en je dank uitspreken voor de gastvrijheid. De terugreis was heerlijk!

Joop

the Boundary Waters

Hey familie, vrienden en anderen!

Ik vertel graag over ons weekend in de Boundary Waters!

Vrijdag vertrokken we naar de Boundary Waters... echt heel mooie reis... geluncht in Duluth, dat ligt aan Lake Superior. Daarna langs de kust naar het noorden tot Grand Marais. Vandaar landinwaarts tot we bij Adventurous Christians kwamen. Zij hebben een aantal huisjes waarvan wij er één huurde. De wegen waren behoorlijk glad en er lag daar nog veel sneeuw! In ons huisje was het lekker warm door de kachel... het huisje was helemaal van hout, echt prachtig. Die dag niet echt veel meer gedaan; lekker wat kletsen, een beetje muziek maken, lezen en lekker lasagna gegeten...oja, de groep waarmee we waren bestond uit: Joop, Jet, Josse, Lydia, Simon, Jessie, Leah (vriendin en huisgenoot van Jessie), Jessica (vriendin van Lydia), Ben en Ryan. Met z'n tienen.

De volgende dag begonnen we met een lekker stevig ontbijt, pannekoeken gemaakt door Ryan en Ben, die waren erg lekker. Daarna gingen we eropuit voor een sneeuwschoenwandeling! We moesten eerst nog een eindje rijen, maar toen gingen we lopen over een bevroren meer! Echt apart, zo'n open lege ruimte midden in het bos. Je zag helemaal niet dat je op het ijs liep, want er lag een laag sneeuw overheen. Na een klein heuveltje kwamen op een tweede meer, dat we ook moesten oversteken. Ons doel waren watervallen die bevroren waren en dus heel mooi moesten zijn. Toen we daar aankwamen viel het erg mee, wat wel jammer was, want de hele wandeltocht over de meren begon wel erg saai te worden op den duur. Gelukkig hadden we een kaart bij ons waarop een andere route terug stond, die ging over het land en was dus meer een avontuurlijk pad dat een beetje omhoog en weer naar beneden zou gaan. Helaas konden we dat niet vinden, omdat er niet genoeg markeringen waren en te veel sneeuw. Dus moesten we gewoon weer dezelfde weg terug. Als je gewoon hetzelfde tempo blijft lopen en je verstand op nul zet, schoot het best op. Ook een de goede gesprekken met elkaar helpen erg, dat was echt goed! We waren allemaal wel vreselijk moe, toen we weer terug in het huisje waren, maar het was zeker de moeite waard om lekker in de natuur te zijn. Na een late lunch gingen we naar 'the Lodge'. dat is de centrale hut waar de beheerders zijn en waar je koffie en koekjes kan halen en lekker spelletjes kunt doen. Wij waren nu de enige groep die daar was, maar het gaf echt een berghut sfeer. Ze hadden daar Kolonisten, wat we natuurlijk een potje gespeeld hebben. Als avondeten hadden we chili en nog wat lasagna en daarna gingen we met z'n allen in de sauna! Het was voor mij en Simon de eerste keer, maar zeker niet mijn laatste, wat heerlijk! Er waren ook wat emmers met water waarvan je wat over je heen kon gooien, echt verfissend. Als we helemaal opgewarmt waren en de hitte niet meer langer konden verdragen gingen we naar buiten, ook al vroor het vijf graden, het voelde als normaal, helemaal niet koud! Om het toch nog koud te krijgen, gingen we de ultieme uitdaging aan! Het meertje vlak bij de sauna was bevroren en daar hadden ze een groot gat in het ijs gemaakt. Met een trapje kan je dan kopje onder in het ijskoude water! echt letterlijk ijskoud!!!! Maar toen we weer boven water kwamen, was de buitentemperatuur nog warmer, dan toen we de sauna uitkwamen. Dat was dus een hele leuke ervaring! Daarna haalden we de instrumenten op om in de the Lodge lekker te gaan jammen... we hadden twee gitaren, een mandoline, een banjo en een djembé. Na nog een potje Kolonisten was het een geweldige avond en weer tijd om naar bed te gaan.De volgende dag hadden we ontbijt met hotdogs en French toast (wentelteefjes). Ook gingen we nog voordat we weer vertrokken het zogeheten 'Broomball' spelen. Op het meertje bij de sauna hadden ze ook een ijshockeyveldje gemaakt, wat we voor dit spel gebruikten. Het lijkt een beetje op ijshockey, maar dan zonder schaatsen, maar op schoenen en als hockeystick gebruikten we een soort dweil, maar dan zonder de slierten eraan, zie de foto's. Ook gebruikten we een klein voetballetje als puck. Het was echt zo lollig, want als je snel achter de bal aan wilt, kan je niet zo snel accelereren, dus duurt het veel langer voordat je op snelheid bent. Als je dan eenmaal op snelheid bent, is het weer heel moeilijk om te remmen. Het was dus dikke ijspret voor dat we weer de lange weg terug reden!Het weekend was dus zeer geslaagd, de natuur is geweldig daar! Op de terugweg 40 herten geteld, waarvan we er bijna twee aanreden! Ook het kruiende ijs op Lake Superior, de kliffen en de bossen zijn prachtig!

Josse

Verjaardagen en andere feestelijkheden

Hello there,

Zoals ik velen van jullie beloofd heb hier een stukje over hoe Simon en ik onze verjaardagen gevierd hebben.

Wat zijn de gewoontes hier?

De jarige hoeft eigenlijk niets te doen. Soms wordt er een surprise-party georganiseerd, of de familie gaat met elkaar uit eten. In huize Kyle zijn ze gewend dat moeders een uitgebreide maaltijd maakt en dan wordt het met het hele gezin op een afgesproken dag in het weekend gevierd, ook voor degenen die dus al getrouwd zijn of niet meer thuis wonen.

Binnen de Fellowship wordt er de eerstvolgende bijeenkomst ook aandacht aan gegeven, wat lekkers bij de koffie, een speciaal verjaardagslied ( on the day you were born I danced over you. Zef. 3: 17)en de jarige wordt 'gehounerd' doordat verschillende personen zeggen wat ze waarderen aan de jarige.

Dat is trouwens ook iets waar ze hier erg goed in zijn: Complimenten geven. Als ze een kadootje geven is er altijd een kaart bij, en als ze een kaart schrijven (met of zonder kadootje) staat er behalve goede wensen ook altijd in wat ze blij om zijn en goed vinden aan de jarige. Het maakt je wel verlegen, maar het is wel heel mooi.

's Ochtends een oudere dame van de Fellowship op bezoek gehad, 's middags een vriendin met 4 kindjes en 's avonds feest.

Mijn verjaardag was op een vrijdag. Dan hebben we altijd St. Hills Hearth, een gezellige 'open avond' (zie Joops blog van 29-11-08). Paul en Hilary waren in Texas, ter ondersteuning van enkele gemeentes daar, dus wij moesten daar wel zijn. Dus had ik al mijn bekenden daar gewoon voor uitgenodigd en er een Nederlandse verjaardag van gemaakt. Mijn standaart-taart-recepten op ze losgelaten (kokoskoek, karnemelkkoek, appelhavermout, mon-chou), later chips en toastjes met frisdrank. Omdat het toch een beetje een 'openbare' avond was, geen alcohol, dat gebeurd eigenlijk alleen in kleine huiskamerkring, als je zeker weet dat er geen mensen zijn die er problemen mee hebben (gehad).

Joop had zijn welkomslied speciaal aangepast met een heel lief couplet voor mij.

Er werd een beetje op gitaren en mandoline gepingeld en verder gezellig in groepjes gekletst, jeugd bij elkaar, kinderen heen en weer rennend, mensen die elkaar nog niet kenden kennis met elkaar laten maken.

Het was echt onbekend voor velen om op deze manier je verjaardag te vieren. Het viel erg in de smaak.

Ik ben enorm verwend met erg leuke kadootjes (en lieve kaarten dus)

Maar dit was nog niet alles.

's Ochtends na 'morningprayer' en ontbijt kwam ik uit de douche en stond er een enorm boeket bloemen op me te wachten - had mijn familie in Nederland voor gezorgd, een enorme verrassing, en ik geniet er nu nog steeds van.

Veel kaarten en e-mails, en zelfs pakjes, allen heel erg bedankt.

Omdat Hilary dus niet op mijn verjaardag kon zijn had ze me die week ervoor samen met een andere vriendin op een lunch getracteerd, dat is dus ook heel Amerikaans, met elkaar gaan lunchen buiten de deur. Dit keer bij een Grieks restaurantje met heel bijzondere kunst, de kunstenaar zat er (toevallig) zelf ook, heel gezellig.

Ook Jessie (voor sommigen van jullie wel bekend) kon niet op mijn verjaardag komen en zij tracteerde mij op een ontbijt, ook in een speciaal restaurantje, ook heel gewoon hier, nou, ik heb er van genoten hoor!

Dinsdag erna was Simons verjaardag.

Overdag gezellig met elkaar, 's middags de buren (Ben en Kim met kids) op bezoek, en die bleven eten, zo ook Larry en Diana, een iets ouder echtpaar, waar we regelmatig mee optrekken. 's Avonds kwam er ook nog een gezin op bezoek. Ook voor Simon kwamen kaartjes, en mailtjes (geen bloemen, maar dat vond ie niet erg). Allen bedankt daarvoor, elke dag was weer spannend wat er bij de post zat. Donderdag heeft hij nog een feest gegeven. We zijn met hem, Josse en Lydia en nog 3 vrienden van Simon naar 'Grand Slam' geweest. Vooral om te laser-gamen, maar ook botsauto's, video-games, een honkbal uit een machine zien terug te slaan, pizza en pops (prikfris). Ze hebben erg veel plezier gehad.

Inmiddels zijn Paul en Hilary weer terug en is het leventje weer gewoon.

De sneeuw is weg en is het boven het vriespunt (meestal). Met de sterke zon hier voelt het heerlijk. Het is een genot om zo maar even naar buiten te kunnen zonder je eerst heel dik in te pakken. Het ziet er allemaal nog wel dor en bruin uit, en (nog?) geen crocussen ofzo, laat staan lammetjes, ik zou ook niet weten waar we helemaal heen zouden moeten om schapen te vinden.

"Lent"

Dat is hier het woord wat ze gebruiken voor de '40-dagen-tijd', mooi hè?

We kijken met z'n allen uit naar het feest van Pasen.

Eens komt de Grote Zomer.

Zo, weer even wat bijgepraat.

We gaan dit weekend een weekendje weg, en daarna zal Joop wel het één en ander te vertellen hebben. Blijf ons volgen!

Dit plaatje was tijdens een heerlijke wandeling die we met z'n fijven op mijn verjaardag gemaakt hebben. Op de treinrails lopen Legaal zijn wij niet gewend, vandaar dat we dat nu dan juist lekker wel gedaan hebben.

( klik op de foto om hem te vergroten)

Grote groeten,

Jet.

What about Minnesota?!

Beste mensen,

Ik kreeg een leuk mailtje door dat gaat over Minnesota, de staat waar wij verblijven. Het geeft goed weer waar we wonen.....en daarom leuk om te delen met jullie.

Jeff Foxworthy on Minnesota :
If you consider it a sport to gather your food by drilling through 18 inches of ice and sitting there all day hoping that the food will swim by, (wat ook wel icefishing genoemd wordt)
You might live in Minnesota .

If you're proud that your state makes the national news 96 nights each year because International Falls is the coldest spot in the nation,
You might live in Minnesota .

If you have ever refused to buy something because it's "too spendy",
You might live in Minnesota .

If your local Dairy Queen (vooral voor koude lekkernijen) is closed from November through March,
You might live in Minnesota .

If someone in a store offers you assistance, and they don't work there,
You might live in Minnesota .

If your dad's suntan stops at a line curving around the middle of his forehead,
You might live in Minnesota .

If you have worn shorts and a parka at the same time,
You might live in Minnesota .

If your town has an equal number of bars and churches,
You might live in Minnesota .

If you know how to say....Wayzata...Mahtomedi ...Cloquet Edina... and Shakopee,
You might live in Minnesota .

If you think that ketchup is a little too spicy,
You might live in Minnesota . Maar dat geld niet voor ons, hoor!

If vacation means going "up north" for the weekend,
You might live in Minnesota .

If you measure distance in hours,
You might live in Minnesota .

If you know several people, who have hit deer more than once,
You might live in Minnesota .

If you often switch from "Heat" to "A/C" in the same day and back again,
You might live in Minnesota .

If you can drive 65 mph through 2 feet of snowduring a raging blizzard without flinching,
You might live in Minnesota .

If you see people wearing hunting clothes at social events,
You might live in Minnesota .

If 20 you install security lights on your house and garage and leave both unlocked,
You might live in Minnesota .

If you think of the major food groups as beer, fish, and Venison (can describe meat of any animal killed by hunting,)
You might live in Minnesota .

If you carry jumper cables in your car, and your girlfriend knows how to use them,
You might live in Minnesota .

If there are 7 empty cars running in the parking lot at Mill's Fleet Farm at any given time,
You might live in Minnesota ..

If you design your kid's Halloween costume to fit over a snowsuit,
You might live in Minnesota .

If driving is better in the winter because the potholes are filled with 20 inches of snow,
You might live in Minnesota .

If you know all 4 seasons: almost winter, winter, still winter, and of course, road construction,
You might live in Minnesota .

If you can identify a southern or eastern accent,
You might live in Minnesota .

If your idea of creative landscaping is a plastic deer next to your blue spruce,
You might l ive in Minnesota .

If "Down South" to you means Iowa ,
You might live in Minnesota .

If you know "a brat" is something you eat,
You might live in 20 Minnesota .

If you find -10 degrees "a little chilly",
You mightlive in Minnesota .

If you actually understand these jokes, and you forward them to all your Minnesota friends (or even those who live in other states),
You DO live in Minnesota .

Zoals Jet in het vorige bericht al vertelde, zijn we naar een optreden geweest van Romantica. Ben Kyle is de singer/songwriter van deze band en hij is onze buurman.

De drummer James Dorvis van de band heeft jaren geleden nog gedrumd bij Perry and the Poorboys (er gaat wel een bel luiden bij de Flevo-diehards onder ons) en ik heb deze band ook op Flevo ontmoet (maar toen zonder James).

Eerst even een foto van Kid Dakota (band uit Minneapolis, die eerst speelde), een band met veel inside Minnesota humor verwerkt in hun liedjes. Zoek het lied 10,000 Lakes maar eens op. Ook een foto van Romantica. Het was een gaaf concert. Wil je iets van ze zien en horen, dan gewoon even op Youtube kijken.

Er is in Minneapolis veel te beleven op muzikaal gebied. We zullen nog wel meer horen en zien!

Minnesota en muzikale groeten,

Joop

LICHT aan alle kanten.

Hallo lieve mensen,
Tja, het is hoog tijd voor een update, maar het lijkt wel of het steeds lastiger wordt.
We zijn hier nu wel zo'n beetje gewend, dus we weten niet zo goed te melden 'what's news'. Bovendien is zo'n blog wel heel breed, dus wie heb ik nu precies in gedachten terwijl ik dit schrijf?


Sommigen van jullie zouden wellicht uitgebreid willen horen over de training die we hier in huis gedaan hebben over het boek 'Unbound' van Neil Lozano. Twee zaterdagen zijn we daarmee bezig geweest. Erg goed, wij vinden het echt een ontdekking. Een hulp om in vrijheid op God te focussen en Zijn werk in het leven van gelovigen. Heel praktisch, en heel concreet. Echt verLICHTend.


Anderen zouden van dit weekend vooral geinteresseerd zijn in 'hoe gaat het dan met het eten?' (Pot-lucks en pizza's) of doen de kids daar ook aan mee? (Josse en Lydia wel, Simon was bij een vriend). Weer anderen willen dan graag weten wat ónze taak daarin dan precies is. (De koffie en thee regelen, en verder gewoon 'deelnemer' zijn.)



We krijgen nogal eens vragen over de politieke situatie in Amerika. Daarover kunnen jullie volgens mij in Nl. net zo veel te weten komen als wij hier. Maar voor wie er echt iets van mij over wil horen: Hier in huis zijn sommigen erg bewust van het politieke klimaat, maar vooral de kleine partijen (die zijn hier ook) willen steunen. Verder merken we dat christenen hier soms wel erg bekrompen over politiek denken, alsof abortus het enige is waar politici zich (dus niet) mee bezig moeten houden...


En dan het weer hè? Het blijft hier maar winter. Begin februari een week net boven 0 gehad, dus was de meeste sneeuw even weg, maar vorige week weer een flink pak. Maar de allerergste kou lijkt toch voorbij. Het komt al een poosje niet meer onder de -17C. Dat is natuurlijk best koud, maar meestal schijnt de zon, en dat is zo heerlijk, op de sneeuw, LICHT aan alle kanten.


Daar komt bij dat Josse een nieuwe startmotor in onze Buick heeft gezet, en hij dus sindsdien altijd start (bij -17 wel met enige moeite, maar, hij doet het!)


Vandaag was een heerlijke dag, dus ik ben gaan fietsen, kwam uit bij een vriendin, samen een eind gelopen met de honden, en weer terug op 't fietsje, genieten hoor.



Het leven in de stad. Veel op de weg, over de highway naar de kerk, naar vrienden, naar de binnenstad. Maar dan wel naar een geweldig concert van Romantica. De basloopjes konden we inmiddels wel dromen want de week daarvoor hadden ze opnames gemaakt in de studio, grenzend aan ons appartement. Heel gezellig overigens.


Tja, en nu zit ik dus alweer vast. Een paar keer met een zin begonnen en dan toch maar weer gedeleet, niet interessant voor de gemiddelde lezer...



Jullie zijn natuurlijk allemaal wel geinteresseerd in hoe het met ons gaat, ander keken jullie niet op ons blog.
O.k. Het gaat goed met ons. We hebben het niet druk, maar we vervelen ons ook niet, is dat niet het ideaal van velen? Wij genieten ervan. We komen toe aan lezen, Simon helpen met school, taken in huis, Joop kan in alle rust zijn praatjes voorbereiden, we spelen samen nog wel eens een spelletje, ik ben zelfs voorzichtig met tekenen begonnen.


We kijken nauwelijks t.v., dat kan alleen boven bij de Kyles, maar we zijn als gezin wel een beetje verslaafd aan 'Monk', daar hebben ze hier alle afleveringen van op DVD, een aflevering duurt maar 3 kwartier dus dat is net leuk. Dus 's avonds is de vraag: Gaan we nog even een Monkje pakken?


Josse en Lydia zijn al aardig bezet de hele week, en Simon vermaakt zich wel met schoolwerk, speelt veel gitaar, en ja natuurlijk ook nog de computerspelletjes...


Sinds kort hangt er een dartbord bij ons beneden, dus dat is nu ook weer helemaal 'in'.
We hebben hele leuke contacten, echt vrienden. Mensen waar we zo even binnen kunnen wippen, die dat ook bij ons doen, maar ook echt hartsgedachten mee kunnen delen.


We genieten nog steeds van het wonen in een huis met zoveel mensen (momenteel 13). De maaltijden (maandag tot vrijdag eten we 's avonds gezamelijk) zijn altijd weer heel gezellig.


Het ochtendgebed (+zingen en een psalm) is nog steeds standaard, soms ook wel eens boring hoor, maar vooral een goed begin van je dag, het zet je neus in de juiste richting.





Dit zijn Lydia en Simon met Ana, Roy en Ravi, de kleinkinderen van de familie. Heerlijke schatten (alle 5).

Zo, dat was dus weer eens een algemeen verhaaltje.

Meer details weten? Mail ons gerust, we geven overal een antwoord op en bovendien kun je dan gelijk vertellen hoe het met jou gaat, daar zijn we ook heel benieuwd naar!


Tot de volgende keer.
Grote groet, Jet.

dichten zonder mijn neus op te lichten.

Ach en wee
Kommer en Kwel.
die Familie de leur,
Is die er nog wel?

Het is alsof de tijd even is blijven wachten.
Want de sneeuw die ligt nog steeds, een heel pak.
Nog nooit duurde winter zo lang,
Wie heeft de lente op zak?

In huize Holland, aan de overkant,
gebeurt er af en toe ook nog wat.
We leven samen, slapen goed,
en toch zijn we Amerika nog steeds niet zat.

Toch komt soms de winter in mijn hart
En heb ik het koud, en wat ik dan wil
is een deken om me heen, en een hug,
net zolang totdat ik niet meer tril.

Amerikanen vervelen niet snel.
Leuke mensen hier in overvloed.
Ze schrijven kaartjes, doen leuke dingen met ons,
Ja, ze zijn zo lief, en heel erg goed!

Mijn dagen vul ik met wat dingen
die ik doe voor de lol of voor het doel.
Source, School, Science museum en Verve,
Al met al een hele boel.

Muziek maak ik veel te veel.
Elk moment van de dag staat de gitaar voor me klaar.
dan speel ik een wijsje uit mijn hoofd
terwijl ik maar wat voor me uit staar.

ik heb veel tijd over.
Daarom dit gedicht
voor jullie leuk om te lezen
en mijn hoofd voelt ook verlicht.

Het is nog niet voorbij, er is nog veel meer
Maar misschien vertel ik dat wel een andere keer.

Lydia

Robbinsdale in januari

Beste mensen,

Het werd wel weer eens tijd voor een update. Januari is in volle gang en zit er bijna al weer op. De tijd vliegt ook hier. Als ik naar buiten kijk vanuit onze kamer, dan ligt de sneeuw er nog steeds die in december gevallen is. De vorst houdt aan en daardoor blijft ook alles gewoon liggen. Zo af en toe een sneeuwbuitje die zorgt voor een verse laag en dat de sneeuwploegen weer de straat opkunnen om alles sneeuwvrij te maken. Hier in huis wordt er dan wel voor gezorgd dat de auto's niet langs de kant van de weg worden geparkeerd, want anders kan je auto zomaar weggesleept worden omdat de sneeuwploegauto's hun werk dan niet kunnen doen.

Het levert ook mooie plaatjes op!


We hebben gehoord dat in Nederland lekker geschaatst is, maar dat een vorstperiode er nu niet in zit. Hier hebben we de afgelopen weken slechts 1 dag boven 0 gehad en hier wordt amper geschaatst op de vele meren die er rond Minneapolis zijn. Als Nederlanders kijken we hier vreemd tegenaan en we kunnen hier tot nu toe geen winkels kunnen ontdekken die Noren verkopen. We hebben gelukkig al wel geschaatst, maar dan op een ijshockeyveld en natuurlijk met sticks en puck het ijs op. Het is een moeilijk sport, hoor! maar wel erg leuk en intensief.


Joop, zwaar geblesseerd na een ruig potje ijshockey, zijn enige steun en toeverlaat op dat moment was zijn jongste zoon Simon, die het gewicht van zijn lijdende vader maar moeilijk kon verduren..

Wat er ook heel leuk aan is, is dat er een verwarmde keet bij staat, waar heel veel schaatsen zijn die je gewoon mag gebruiken, en het kost niks! Het is in een park, vlakbij een vriendin van ons, dus soms spreken we met een heel stel af, gezellig hoor.
De meren die niet schoongehouden zijn, zijn nu niet geschikt om een toertocht te maken. Wel hebben we er over heen gelopen en zien dan een aantal tentjes staan. Dat zijn schuilhutjes voor de ijsvissers, een geliefde sport hier. Ook zien we veel mensen langlaufen of crosscountry skiën. Dat hopen we ook nog wel te doen de komende periode.

Ik moet ook wel zeggen dat ik ook wel weer verlang naar groen en wat meer warmte. De winter duurt hier nog wel een poosje, de lente komt in april en mei pas op gang. Dus nog even doorbijten. Of je kunt hier naar de dierentuin, waar ze ook een hele mooie grote tropische kas hebben, heerlijk om tussen de varens te lopen en de vochtige lucht in te ademen, de dierentuin op zích stelt niet zo veel voor, maar het is wederom - gratis!

Muziek maken doen we hier allemaal erg graag en het is een goede tijdsbesteding als je niet heel vaak naar buiten kunt. Simon en ik hebben samen op een vrijdagavond (je weet wel, St. Hil's Hearth, die open avond waarin m.n. muziek centraal staat) 2 Nederlandse liederen ten gehore gebracht. Simon speelde gitaar en ik op de mandoline, maar we kunnen ook omwisselen.



Ik wil het hier even bij laten. Er komt binnenkort weer een nieuwe update van ons met andere onderwerpen.


Groeten,
Joop