Eén grote vakantie!??

November is bijna ten einde en wij zijn nu bijna 2 maanden in de VS. Mijn laatste bericht ging over de herfst en de leuke dingen die we hebben meegemaakt. Ik kan me voorstellen dat jullie denken dat het één grote vakantie is. Zeker de eerste weken voelde dat ook wel zo, maar dat gevoel is nu echt wel weg. In dit bericht wil ik jullie iets meer vertellen over waar wij nu mee bezig zijn. Dat betekent niet alleen geestelijke maar ook praktische en alledaagse zaken.

Laat ik maar beginnen met de retreat die we hebben gehad eind oktober. We zijn met zo'n 25 mensen naar de Wilderness Fellowship Ministries (voor meer info zie hun website http://www.wildernessfellowship.com/) geweest voor een weekend. In deze rustige en mooie omgeving hadden we alle tijd om bezig te zijn met lofprijzing en aanbidding, onderwijs (fundamenten van ons geloof), ministrygebed (persoonlijke voorbede) en daarnaast ook tijd om de mensen te leren kennen die betrokken zijn bij de Coming King Fellowship. We leefden in eenvoudige onderkomens met soms geen electra en stromend water, maar wel een heerlijke houtkachel die zorgde voor genoeg warmte.
We kijken goed terug op dit weekend waar we het nodige hebben mogen ervaren van Gods goedheid en liefde, die ook tot uiting komt in het contact met deze groep mensen. We voelen ons erg opgenomen en het is alsof we deze mensen al heel lang kennen, zo vertrouwd is het om met hen om te gaan. Het was ook goed om onze levens met hen te delen. Daarnaast was het mooi weer om buiten actief te zijn en binnen muziek te maken.















In november ben ik vooral praktisch bezig geweest. Ben en Kim Kyle hebben het huis naast ons gekocht en daar moest wel het e.e.a. aan gebeuren. Niet alleen ik, maar ook Jet, Josse, Lydia en Simon hebben ons daar zinvol gemaakt met sloopwerk, schilderwerk, schuurwerk, schoonmaakwerk, oppaswerk e.d. De afgelopen weken waren we daar dus regelmatig te vinden. Josse, Lydia en Simon hadden natuurlijk ook hun andere bezigheden (schoolwerk, vrijwilligerswerk) en Jet was in die periode ook veel in ons huis bezig. De afgelopen week heb ik Ben geholpen om een houten vloer te leggen en die moet dus nog geschuurd en gelakt worden. De verwachting is dat volgende week er verhuisd kan worden en dan zullen onze handen ook ingezet worden. Daarna moet er dan nog werk verzet worden in onze woonruimte (basement) en hopelijk kunnen wij dan rond half december onze eigen woonruimte gaan inrichten. Daar zien we erg naar uit: een eigen plek te hebben!

Een belangrijk moment in de week is de vrijdagavond: St Hill's Hearth. Deze Ierse heilige staat symbool voor gastvrijheid, warmte en ontmoeting. In de geluidsstudio in de kelder hebben we daar een soort YFC koffiebaravond. Het concept is eenvoudig: een avond vol gezelligheid, koffie/thee met koek, een lied, een verhaal of gedicht, tijd voor spelletjes. Een huiselijke avond waar we mensen willen ontmoeten in gezinssfeer om zo ook Gods vaderlijke zorg, aandacht en liefde te laten zien. Tot nu toe hebben Lydia en ik regelmatig onze muzikale talenten laten horen. Josse speelt wel eens op een djembé, Simon verteld af en toe een mop en Jet is een geweldige gastvrouw. Daarnaast zijn er natuurlijk ook de andere huisgenoten en bezoekers die iets bijdragen. Het zijn bijzondere avonden omdat we nooit weten wie er komen en dat heeft al geleid tot bijzondere ontmoetingen, verhalen, liederen en getuigenissen.

Andere belangrijk avonden zijn de woensdagavonden. Dan komen we als gemeenschap bij elkaar voor de gebeds- en voorbedediensten en om de week houd ik een meditatie. Daarna bespreken we op dit moment het boek "Leven met elkander" van Dietrich Bonhoeffer. Een toepasselijk boek omdat we zo in gemeenschap met elkaar leven. Verder hebben we om de 14 dagen op zaterdag de mannen- en vrouwengroep. Na een gezamenlijk ontbijt hebben we als mannen en vrouwen (apart) een tijd van ontmoeting en gesprek. Dat zijn goede ochtenden waar we echt persoonlijk zijn in ons leven met God en met elkaar. Josse neemt deel aan de Youngmen's Group op de andere zaterdagen omdat hij boven woont met 2 andere jongemannen: Greg en Kurt. Ook om de 14 dagen komen we zondagavond bij elkaar voor lofprijzing- en aanbidding, onderwijs, uitwisselen van ervaringen en gedachten, gebed en voorbede. Tot slot is er van maandag t/m vrijdag van 8.30 - 8.00 morningdevotion/prayer. We starten met het zingen van 1 of 2 liederen (meestal Opwekkingsliederen), nemen tijd om God te loven, te prijzen en te danken, lezen een psalm (of een deel hiervan al naar gelang de lengte) en delen hierover met elkaar enkele gedachten. We besluiten met gebed en elke dag hebben we een ander gebedsonderwerp. Het is goed om zo de dag te beginnen! ondanks dat het niet altijd makkelijk is op een vroeg tijdstip..........

Het is 2 weken geleden dat er bezoek was uit Nederland en Noord-Ierland. Het weerzien met onze Noord-Ierse vrienden was bijzonder omdat we elkaar als echtparen 17 jaar niet ontmoet hadden. Met hen en Paul en Hilary zijn we oa. naar Bemidji geweest, een stad in het noorden van Minnesota. Daar hebben we de gemeente van Mount Zion mogen bezoeken. We werden zaterdagavond hartelijk ontvangen en mochten hen bemoedigen met ons bezoek. We sliepen daarna allemaal in verschillende gastgezinnen en dat waren boeiende ontmoetingen. Op de zondag mochten we met elkaar de dienst leiden in woord, gebed en muziek en na de lunch weer terug naar Robbinsdale. De dagen daarna hebben we ook goed kunnen bijpraten met onze Nederlandse bezoekers en werden we bemoedigd door hun woorden en werden we bevestigd dat het goed is om hier te zijn en ons zelf te zijn in dit vreemde land met haar eigen cultuur.

In de afgelopen tijd hebben we ook verschillende mensen mogen ontmoeten en hen beter leren kennen. Het is b.v. bijzonder om uitgenodigd te worden voor een lunch, je getuigenis te geven, omdat dat vaak het eerste is wat ze aan je vragen. Maar ook die van anderen te horen en zo verbonden te zijn met hen in onze Here Jezus en dat mensen graag voor je willen bidden en dat zij graag willen dat wij voor hen bidden. We ontwikkelen nieuwe gewoontes.....

Ondertussen gaat het gewone leven ook nog door en als we naar de toekomst kijken dan is zeker nog niet altijd alles helder en duidelijk. We vertrouwen er ook op dat God ons zal duidelijk maken wat we kunnen en mogen doen. Het is en blijft een avontuur, maar we zijn er volledig van overtuigd dat dit de goede plek is waar we moeten zijn.

Tot slot:
Amerika heeft op 4 november Obama als nieuwe president gekozen. De verkiezingen hebben we van dichtbij mee mogen maken. Heel veel TV zenders besteedde aandacht aan dit gebeuren. Toch is onze indruk dat jullie in Nederland er veel meer van hebben meegemaakt dan wij. Hier staat de TV maar weinig aan en dus zo af en toe eens een reportage gezien. Wel de nodige gesprekken in het huis gevoerd over de verkiezingen als een grote showbizz. Veel woorden, weinig inhoud, kleine verschillen, grote beloftes. De slogan's zoals 'Change we need' (lijkt wel of Yoda tot leven is gekomen) 'Yes we can' duiden enerzijds op een duidelijk signaal dat het anders moet met de VS en anderzijds ook op een vertrouwen op eigen kracht en woordelijk machtsvertoon. Obama is een begaafd spreker en heeft de uitstraling van een leider, maar of hij het echt gaat waarmaken, daar zijn veel Amerikanen (ook veel christenen) niet zo zeker van.
Voor de Afro-Amerikaanse bevolking is de zege van Obama erg belangrijk en dat was ook te merken in sommige buurten van Minneapolis. We zullen wachten tot 20 januari als de inauguratie zal plaatsvinden en wat er daarna gebeurd. Inmiddels is de media tot rust gekomen en horen we bijna niets meer over hoe het nu gaat met Obama of McCain. De kredietcrisis heeft weer alle aandacht, want de 3 grote Amerikaanse autofabrikanten dreigen kopje onder te gaan en dus wordt er mogelijk voor miljoenen aan dollars in deze werkgevers gepompt. Of het helpt?
En Black Friday (dé inkoopdag na Thanksgiving) was niet zo druk bezocht als verwacht (of gehoopt) ondanks de geweldige aanbiedingen. De consument is bang om zijn geld nu uit te geven.
We gaan op naar Kerst! Het lichtfeest en dat is hier ook te merken. Zo langzamerhand worden de lichten ontstoken bij de huizen en de decoraties zijn soms erg uitbundig. Ondanks de crisis wenst de Amerikaan niet onder te doen voor zijn buurman en daarom is hij óf eerder met alle versieringen óf heeft hij meer licht dan vorig jaar. Zodra het hier voor Hollandse begrippen de spuigaten uitloopt, zal ik wat foto's publiceren op ons weblog om jullie een indruk te geven.

Het ga jullie goed! Goede Adventstijd toegewenst.
Joop

Thanksgiving.

Als ik op dit moment in Nederland zou wonen zou ik er waarschijnlijk niet bij stil staan, maar het is vandaag Thanksgiving. Misschien heb je er wel iets overgehoord. Ik kan het me meest herinneren uit films. Dat ze dan naar familie gaan, en kalkoen eten, en allemaal aan 1 tafel zitten. Ja, dat is Thanksgiving. Maar wie van jullie weet waar het vandaag komt? Niemand die nu springend achter zijn computertje zegt " ja ik!, Laat mij deze vraag beantwoorden!"? Oke, dan vertel ik het toch gewoon, want ik heb het wel moeten leren.

Sit back and relaxt..

Een lange tijd geleden, was Amerika nog het land van de Indianen, zoals Columbus ze genoemd heeft. Zij leefden hier met vreugde en vrede. Ze wisten niet zoveel van de buitenwereld, ze hadden genoeg aan Amerika zelf.
Toch was er een indiaan die graag meer van de wereld wilde zien, zijn naam was Squanto. Hij ging naar de overkant, en ontmoette daar mensen. TOch miste hij zijn land, en kwam terug naar Amerika. Maar dat was niet zonder gevolgen. Squanto had een besmettelijke ziekte mee genomen. Daardoor besmette hij alle andere indianen, en snel was Squanto de enige indiaan. Je zou denken, wat heeft dit te maken met Thanksgiving, het is verschrikkelijk dat er zoveel mensen dood gingen. Die gedachte van jou is uiterst begrijpelijk, maar lees nu maar verder, dan kom je er wel achter.
Het was een mooie dag toen de Pelgrims opweg gingen. Ze waren zelfverzekerd. " Row, row, row your boat, gently..." Na uren, dagen, weken geroeid te hebben, kwam het verlossende woord van een jong meisje " LAND! " Iedereen was blij en verheugd, dat ze eindelijk land hadden gevonden. Het eerste wat ze deden, was God danken voor het mooie land, dat Hij ze gegeven hadden. Meteen gingen ze allemaal op onderzoek uit. Wat was er veel te zien! Zou er iemand leven dachten ze? " Kijk, indianen!" Riep er iemand. Het was Squanto. Hij groette de pelgrims, die zich meteen afvroegen of het land van hem was. " Ja, dit is mijn land'' zijn Squanto in zijn beste engels. " Maar we kunnen het delen, want ik ben helemaal alleen" Dit hadden de Pelgrims natuurlijk nooit verwacht, ze waren enorm blij. Ze dankten God dat ze zo'n vriendelijke indiaan tegenkwamen. " Maar, we hebben geen huizen, en we hebben al ons eten verloren" Zeiden de pelgrims. Squanto lachte, en zei dat hij dat wel aan ze zou leren. Samen bouwden ze huizen, en Squanto leerde hen om graan te maken, en broden te bakken, en mais te laten groeien. De Pelgrims waren enorm dankbaar. " Laten we een groot feest houden, om God te danken voor alles wat hij ons gegeven heeft" En zou dankten ze god, en aten ze kalkoen.

Is het niet een geweldig verhaal?
Ga nu maar lekker slapen, we updaten snel weer.
Lydia

verschillen

Tja, laatste comment had helemaal gelijk, hoog tijd voor een update.

Het is al weer te lang geleden, veel te vertellen weet niet waar ik beginnen moet.
Allereerst bedankt voor alle reacties. Leuk hoor, ook die gewoon via de mail binnen komen.



Veertien dagen geleden zijn we 'op retreat' geweest met ongeveer 40 mensen naar de wildernis, heerlijk, maar ik ga Joop vragen daar wat meer over te schrijven.



Ik vind het leuk om over de dagelijkse dingetjes te schrijven die anders zijn dan 'thuis.

- Je kunt hier gewoon door de afgevallen bladeren baggeren zonder bang te zijn voor poep aan je schoen. Echt, ik heb hier nog geen hondedrol op straat, in het park, in de goot, op de stoep zien liggen. En er zijn wel honden. Iedereen die zijn hond uitlaat heeft standaard een zakje aan de riem hangen.

- Op een gelijkwaardige kruising heeft niet het verkeer van rechts voorrang, maar de eerste die aankomt en stopt. Je moet wel eerst stoppen. In het begin vond ik het maar raar en onhandig, maar nu zie ik er ook wel enig voordeel in: je hoeft nooit lang te wachten. Maar je moet wel ongelofelijk vaak stoppen, ook al zie je dat er niks aan komt. De boetes voor niet stoppen schijnen flink te zijn...

- We eten hier heel veel squash. Dat is echt een groente van dit seizoen. Ze hebben ze in alle soorten, maten en smaken. Ze zien er een beetje uit als een kalebas of meloen, kalebassen bij ons kun je toch niet eten? Ze zijn best lekker, beetje zoetig, je kunt ze gewoon gekookt eten als groente maar ook als soep of door een prutje.

- Hoewel we in dit huis in ieder geval nog gezamelijk aan tafel eten (wat heel ongebruikelijk schijnt te zijn in Amerika) gaat het er toch wel anders aan toe. We beginnen wel gezamelijk, maar wie klaar met eten is staat gewoon op en gaat wat anders doen. Ook gebeurt het regelmatig dat iemand voor zichzelf iets te eten of te drinken maakt of pakt zonder de anderen te vragen of ze ook iets willen.

- Niemand zoent elkaar en handen geven doen ze alleen de eerste keer en verder is het huggen geblazen. Ik heb nog niet helemaal in de gaten wat daarvoor de codes zijn, of het nu zijwaarts moet of even een echte knuffel of wat de gepaste afstand is. Mensen die mij kennen weten dat ik best van knuffelen hou, maar hier voel ik me er niet altijd 'comfortable' bij.

- O ja, nog iets geks. Het slot van de w.c. (wat ze hier dus 'bathroom' noemen, en terecht, in de meeste is ook een douche) is ingebouwd in de ronde deurklink, en verraad van buiten niet of er iemand op zit of niet. Het gevolg is dus dat ze overal de deur naar de w.c. open hebben staan. Niet echt gezellige aanblik, geeft mij maar een verklikkertje aan de buitenkant, of gewoon proberen he? Wij konden er dus ook niet echt aan wennen, heb je je kinders eindelijk geleerd om de deur dicht te doen, moeten ze hem weer open laten staan... Nu hangt er hier in huis een briefje op de deur "please keep open if not inside" Gelukkig mag je hem wel dicht doen als je binnen bent. Wat de stank betreft kan ik jullie gerust stellen. Door een ingenieus afvoersysteen heb je daar geen last van.

- In de gootsteen in 1 van de bakken zit in het putje een soort 'voedselverpulveraar'. Daar kun je dus alle schillen, aangekoekte onderkanten van de porridge (die we elke ochtend eten), restjes enzo ingooien en als je dan de kraan aandoet en een spannend hendeltje overhaalt dan lijkt het monster van het aanrecht - en dat is hier dus niet de huisvrouw - alles te verzwelgen met een bijbehorend lawaai. Ik vind het prachtig.

- Dat rekensysteem: inches, foot, yards echt onhandig zeg en de gewichten is al net zo'n onmogelijk verhaal. Het is hoog tijd dat de Amerikanen zich gaan bekeren tot ons systeem...

- Allerlei afval is recyclebaar, maar ze hebben geen apart 'groen-afval', dus dat gooi je weer gewoon bij de rest...

O.k. Misschien kom ik later nog wel op meer, ik denk dat ik het hier nu maar even bij laat, dan komt er de volgende keer weer wat.

Nog even het laatste weerbericht: De winter heeft zijn intrede gedaan. Het is al een paar dagen -10 graden Celsius. En ook al wat sneeuw gehad. Maar zolang het niet harder waait en niet vochtiger wordt is het goed te doen.

De volgende blog zal wat sneller op deze volgen hoor, en dan ook misschien weer wat mooie plaatjes.
Joop heeft nog een concept staan, wat begint met 'geen grote vakantie' of zoiets.
Dus....blijf kijken.

Allemaal de grote groeten, Jet.

met zun 5en

Als je ineens in een druk huis woont met veel mensen om je heen, moet je er af en toe even tussenuit. Even lekker Nederlandse grapjes maken zonder ze te hoeven vertalen. ( zoals Danoontje Powerplant, I always get my sin, OXidant ( oo, zie dat)) Even lekker de natuur in. We reden voor ongeveer 1,5 uur ( ik weet het niet zo goed, ik sliep) door een landschap met allerlei kleuren bomen, een prachtig mooie natuur, en kleine stadjes. We zijn zelfs koeien tegen gekomen. Dat is weer een verhaal appart. Eigenlijk zou mama dat moeten vertellen, want zij is de koeienliefhebber in ons gezin. Dat verhaal krijgen jullie nog tegoed.

Ik kan jullie uitgebreid met dure mooie woorden gaan vertellen hoe alles eruit zag, maar ik denk dat ik er maar een soort van Foto-verslag van maak.







Het gebied had zweedse tinten, wat we allemaal ook wel konden zien. er was een plaatje dat Tillstrom heette. We zijn zelf geweest toen we op vakantie waren in Zweden. En 1 van de nationale parken leek heel veel op dit. Grote rotsen met bijzondere vormen, grotten en grote bomen. Het was prachtig. We zijn kleine' knabbel en babbel eekhoorntjes' tegengekomen. Dat was al iets bijzonderder dan de ' normale' eekhoorntjes die we elke dag zien.

Familie de Leur kan niet zonder avontuur. Mama vond het leuk om lekker een eind te lopen ( maar natuurlijk niet op de gemaakte paden). Dat deden we, en we kwamen dicht langs de rivier, meosten over sterke boomwortels en nog meer. Maar aan elk pad komt een eind, en de enige optie was omhoog, tegen de berg omhoog ( teruggaan is namelijk geen optie). Het was flink klauwteren, maar wij zijn wel meer gewend, en dus ook deze keer kwamen we er weer heel vandaan.

Iets wat we ook nog niet gedaan hadden was uit eten gaan. Dat moest dus ook maar. Maar niet bij de MCDonalds, BurgerKing, Wendy's TacoBell ( of zoals ze het hier noemen TacoHell), Pizzahut ( of zoals mama het noemt Pizzaprut), KFC of iets anders met ranzige friet en goedkope hamburgers en no service. Ik kan je vertellen ,dat is knap lastig zoeken. Kleine plaatsjes met gezellige restaurantjes zijn niet zo makkelijk te vinden. Gelukkig vonden we de Chili. Een restaurant waar je van alles kan kopen. We hadden een ongelofelijk lieve bedienster ( ik kom echt op geen ander woordt) Ze hielp ons met de keuze ( de menukaart was nogal onduidelijk) en legde ons uit dat de re-fill gratis is, dat je alles kon kiezen wat er was en dat ze graag een keer naar Nederland wilde, omdat ze er nog nooit was geweest. Het eten was verrukkelijk. Papa had een taco/wrap geval met kip, mama had nacho's met salade, Simon Super triple-the-cheese- big mouth burger met friet. Ik een bruger met champions en nog meer en ook friet, en josse een kipiets. Naja, In ieder geval heel veel, heel lekker, en heel gezellig!
In het donker reden we terug. Onze ogen voldaan door al het moois dat we gezien hadden, onze hersenen voldaan door het Nederlands praten de hele tijd, onze maag voldaan door het lekkere, vele eten en onze emoties vrolijk door de leuke dag die er op zat.
Hoe heerlijk is dat.

Tot de volgende keer,
Uw nieuwsreporter Lydia

Indrukwekkende herfst

De herfst is indrukwekkend hier in Robbinsdale, Minnesota. De kleuren variëren van goudgeel naar rood en haast zwart. En dat van allemaal verschillende bomen, zoals eiken, maple en nog meer. Gods schepping is prachtig en zeker als de zon zich overvloedig laat zien en de achtergrond donkerblauw/ blauwgrijs is. De afgelopen dagen hebben we prachtig herfstweer gehad met een lekkere temperatuur. Het was zelfs echt benauwend en vochtig warm met een zuidenwind. We zijn dan ook veel buiten geweest. Fietsen met Paul en Hilary langs een aantal meren, die niet ver liggen van hun huis. Mooi namen zoals Lake Calhoun, Lake Harriët, Cedar Lake. Een buurt bezoeken als Linden Hill. Alleen de naam al heeft iets liefelijks en dat is ook zo. Mooie huizen met veranda's, gemaakt van hout en geschilderd in zachte kleuren (het doet een beetje Zweeds aan). Leuke winkeltjes, een bakkerij (Great Harvest) waar je een sandwich besteld en als voorafje het brood van de dag kan proeven. Dan koffie halen en buiten zitten en kletsen. Onderweg veel horen over de omgeving, de gescheidenis en praten over van God doet in de VS, de kredietcrisis, de komende verkiezingen, over een boek met de titel: Jesus for president. En nog veel meer om op te noemen.

Maar ook lekker BBQ-en op de verjaardag van Josse. Een lekkere buffaloburger met de enige echte amerikaanse BBQ saus. Zondag met elkaar ook naar Substance geweest. Deze evangelische-charismatische gemeente heeft zijn samenkomsten in het auditorium van Fridley Highschool. Met 1000 andere mensen (m.n. jonge mensen en jonge gezinnen) onze Heer groot maken is geweldig. Een boeiende preek over 2 Kronieken 7: 13,14, die gekoppeld werd aan de crisis en de verkiezingen. Oproep om ons nederig tot God te keren en zijn aangezicht te zoeken.

Natuurlijk is het wel even wennen dat het op z'n amerikaans gaat, maar we ervaren ook veel verbondenheid en daardoor worden we ook bemoedigd. Zondagavond met de community een 'pot-luck dinner' (iedereen brengt iets mee voor het eten) en daarna lofprijzing/aanbidding, delen van wat God in onze levens doet, bidden voor en met elkaar.
Tot slot nog een biertje drinken om de verjaardag van Josse af te sluiten.

De eerste week zit er op! De herfstkleuren zijn nog steeds indrukwekkend. Ik hoop dat we er nog lang van kunnen genieten. De gouden zon werpt zijn zonnestralen over de huizen, de bomen en de stad, grijze eekhoorns zoeken in het gras naar iets te eten. Ondanks dat we ons in een miljoenenstad wonen, heerst er rust in de wijk, horen we de vogels fluiten of krijsen en 's avonds de krekels en cicades.

Tot een volgende keer!

Joop

Eerste indrukken na aankomst

Hallo lieve mensen,

Dan hierbij het eerste berichtje van Jet op ons blog:
Zaterdag aangekomen, het is nu donderdag, en er is zoveel te vertellen...
Vandaag hebben Paul en Hilary, Joop en ik heerlijk gefietst om verschillende meren hier in de buurt van Minneapolis. Het was prachtig weer en de herfstkleuren zijn aan het doorbreken, prachtig. Het is allemaal een klein beetje heuvelachtig, maar goed te doen. Het was een fijne manier om verder kennis te maken.
We moeten echt een afspraak maken als je dingen echt met elkaar wil doorspreken. Er zijn altijd veel mensen in huis.
Op dit moment wonen er 13 mensen in dit huis, en dan ook nog een gezinnetje in de 'basement', die zo nu en dan ook gezellig binnen wippen. We eten altijd met ongeveer 13 mensen, er is wel eens iemand weg, maar er komen anderen weer gewoon even mee-eten.

Boodschappen doen samen met Hilary was dan ook een echte belevenis. De winkels, de hoeveelheden, de afstanden... even wennen. Bovendien is Hilary nogal kritisch op wat ze eten, het meeste is 'organic' (biologisch). Het schijnt dat hier in Amerika het eten nog veel meer suikers en zout en allerlei ongezonde toevoegingen bevat dan in Europa, waar je dan ook weer een soort van aan verslaafd kunt raken en steeds meer van nodig hebt. We zullen wel zien hoe wij dat zelf gaan doen als we eenmaal weer ons eigen stekje hebben. Hoewel we allemaal erg van het eten genieten hier. Kun je je voorstellen, zijn we in Amerika en Simon heeft nog maar 1 glas cola op... maar hij klaagt niet.
Op dit moment hebben Joop en ik een hele leuke kamer die in de garage gebouwd is. Lydia slaapt bij Abby, een dochter van P en H van bijna 17, en Simon slaapt bij Gilbert. Josse slaapt op zolder, met nog drie andere jongens en zij hebben echt een beetje hun eigen afdeling daar. Hoewel Josse nog wel gewoon met ons mee-eet.
Ben en Kim ( die nu in de basement wonen ) hebben net de sleutel van het huis hiernaast, waar ze gaan wonen. Als dat opgeknapt is, gaan we de basement opknappen en dan gaan wij daar in.

Het gaat goed met ons. We doen nu gewoon met hun mee en leven met hun mee wat zij doen.
Elke ochtend van 7.30 tot 8.00 uur komen we bij elkaar en zingen een liedje of twee, lezen met elkaar een psalm en praten daar even over en bidden met elkaar. Daarna ontbijt en vervolgens gaan de jongens die boven wonen naar hun werk, anderen naar school, Hilary en ik dus boodschappen of werk in huis. Paul heeft zo zijn bezigheden (is mij ook nog niet helemaal duidelijk) en Joop doet wat klussen.

Lydia en Simon zijn naar de Yeah academy geweest. Dat is te ver om te fietsen, dus moeten we ze brengen en halen. Nu nog met Hilary.
O ja! We hebben een auto gekocht. Een echte Amerikaan. Een rode Buick, natuurlijk automaat.
Zit ook nog een leuk verhaal aan vast, maar dat moet Joop maar een keer vertellen.
Nu nog leren rijden in de stad, andere regels, en vooral andere rijstijl. En ik heb geen idee hoe we rijden moeten. Alles is een andere kant op en alles is ver weg. Ik geloof dat Joop er minder moeite mee heeft.

Het engels gaat ons goed af, Simon zegt wel dat hij er moe van wordt, maar dat is niet zo erg.
We waren sowieso wel moe vanwege de jetlag. Maar goed, verder hoeven we niet zo veel.

Gisteravond was de dienst zoals wij die op vrijdag op de Bruinhorst hebben. Allemaal heel herkenbaar natuurlijk, maar ook heel anders. Begeleiding met gitaar, meer zingen, korter.
Was wel heel mooi. Daarna nog wat bij elkaar gezeten.

Lydia is vandaag 'downtown' geweest, met een vriendin van Abby, Danny Jo maar kijk daarvoor maar op haar eigen blog.

Zondag zijn we naar een Lutherse kerk geweest, 'Mercy seat' , een prachtige kerk, naar Zweeds model gebouwd. Was een fijne dienst. Daar speelde Ben Kyle, een zoon van Paul en Hilary met zijn band. Het klonk allemaal prachtig. De oude Lutherse liturgie met nieuwe muziek. Na de dienst lekkere salsa hapjes.
Overal waar we komen worden we voorgesteld, en iedereen is natuurlijk aardig, wel vermoeiend, maar heel leuk.

Zo dit waren een paar belevenissen, ik moet er nog even inkomen hoe je een interessant stukje moet schrijven op een blog, maar gelukkig kunnen jullie ook naar Lydia 'linken'.
We willen ook graag van jullie weten hoe het jullie allemaal vergaat. Mail ons maar, of schrijven kan natuurlijk ook.

Dit was het even voor nu,
Ga met God, dan ga je goed.
Grote groet, Jet.

Arrival

nou daar zijn we dan niet meer!

we zitten nu echt in Amerika!

maar laten we beginnen met de reis hierheen; het begon allemaal in het verre Schiphol aan de andere kant van de grote plas. daar stonden we onze ruimbagage in te checken. met vrienden en familie om ons heen, moesten we vervolgens wachten, tja, dat duurde toch ook niet eens zo heel erg lang... toen moesten we toch echt maar eens naar de only-passengers-zone, om onze gate te vinden. na afscheid genomen te hebben van een leuke groep mensen, die speciaal voor ons! naar het vliegveld gekomen waren, wat kaas te hebben gekocht, gingen we het vliegtuig in. Lydia had gelijk het gevoel alsof ze een film binnen stapte, zo onwerkelijk leek het. na het gevoel van het opstijgen, begon de negen-uur-durende reis. die ging overig vrij snel voor me gevoel, maar dat kwam waarschijnlijk doordat ik drie films gekeken heb. op de luchthaven in Minneapolis begon het spannend te worden: de douane vond het raar dat we voor 11 maanden naar de States kwamen. daarom moesten we in een wachtkamer zitten wachten... toen we aan de beurt waren, moesten we wat vragen beantwoorden over wat we hier komen doen en waar we ons geld vandaan haalden. na overleg tussen de verschillende douanebeambten mochten we blijven. gelukkig maar! Paul wachtte ons al op met de rode minivan, nou ja, mini... er passen "maar" 7 personen in en 15 stuks bagage, kortom een grote bus! na een heerlijk diner, gingen we vroeg slapen, want zo'n jetlag, maakt je behoorlijk moe.

daarom werden we ook alle 5 rond een uur of 4 a 5 uur 's nachts wakker, want we dat is ongeveer 11 's ochtends in Nederland. uiteindelijk heb ik nog tot 8 uur geslapen (slaapkop), waarmee mijn eerste dag in Amerika begon...

tot zo ver dit eerste verslagje van mijn kant, ik hoop dat de andere gezinsleden de rest kunnen vertellen, want het zijn ook zoveel nieuwe belevingen!

blijf vooral reageren, dat is erg fijn!

gegroet,

Josse